Onder deze rubriek plaats ik treffende korte verhalen – zoals die ook in het boek voorkomen – over beslissingen die mensen hebben genomen. Deze verhalen kunnen voortkomen uit mijn eigen contacten en gesprekken, maar ook vanuit reacties van lezers die een verhaal op het Forum hebben geplaatst. Wanneer zij toestemming geven om deze in de rubriek “verhalen “ op te nemen, worden deze hier geplaatst.
Dit soort van verhalen kunnen je leren hoe mensen omgaan met keuzes. Daarmee kan je mogelijk weer wat doen in je eigen leven. Kiezen blijf je immers altijd en keuzen uit het verleden werken door naar de toekomst.

---

Familieverhaal

Broer

We waren thuis met zeven kinderen. Mijn oudere broer heeft een heel ander beeld van ons gezinsleven dan de rest. Wij hebben helemaal geen slechte herinneringen.

Hij geeft nog altijd af op de sfeer in ons gezin en onze al lang overleden ouders. Die negatieve heftigheid heb ik nooit begrepen. Ook niet dat hij enkele vernederende streken kon uithalen in de familie. Na enkele jaren vervreemding sprak ik toch met hem af dat we elkaar twee keer per jaar zouden zien om wat bij te praten. Want ik wilde voorkomen dat hij of ik op een dag aan de grafkuil van de ander zou staan als aan dat van een vreemde. Dat leek me afschuwelijk. Dat heb ik hem ook verteld.

Onlangs heb ik hem gebeld dat ik die afspraak maar laat zitten. Hij heeft in de afgelopen jaren niet een keer het initiatief genomen voor een gesprek en als ik het deed kwam die afspraak maar heel moeizaam of helemaal niet tot stand. Het moet nu maar zo zijn, ik heb mijn best gedaan. Met pensioen gaan betekent ook valse verwachtingen vervangen door betere. Nu was ik aan deze stap toe. Een opluchting.

Netwerken

Netwerkvijanden

Als politiek dagbladjournalist had ik al een netwerk lag voordat het woord bestond. En nu ik niet meer in dat vak zit, heb ik zelfs de pest aan de term. Omdat het woord te eenzijdig is. Journalisten moeten ook vijanden durven maken – liefst tijdelijke: het tegendeel van netwerkvrienden .Zonder tegenstanders geen medestanders.

Ik heb geleerd vruchtbaar en prettig samen te werken, ook al lever is zonodig stevig commentaar. Ik kan er ook goed tegen als ik zelf onderwerp van kritiek. Wie daar niet tegen kan, valt voor mij af, want aan blijvend vaag gewring heb ik niks. De geestverwanten selecteren zich dus vanzelf, je hoeft in je baan maar ook daarna echt niet iedereen te vriend te houden.

Mijn soort gepensioneerden gaat vaak bij elkaar eten. Bij zo’n uitje kregen een bevriend stel en ik heftige ruzie: ik had de politiek correcte opvattingen van de gastvrouw fel bestreden. Woedend was ze, ze wilde me nooit meer zien of horen. Haar man was solidair, maar niet van harte.

Een half jaar  ben ik met emails bezig geweest uit te leggen dat ik zuinig ben op oude vrienden en dat dierbare vrienden elkaar echt niet hoeven te ontzien in meningen over van alles en nog wat. Dat ik bleef bij mijn mening, maar konden we niet …

Tenslotte is de band hersteld en die ouwe koeien halen we gewoon niet meer uit de sloot.

Geen haast

Op internet ontdekte ik een praktische site: www.wateroveris.nl  Ik leef alleen en heb twee volwassen kinderen. We zijn elkaar zeer nabij, spreken elkaar heel regelmatig. Maar meestal per telefoon of skype. Want de fysieke afstand is groot. Bij de jongste zit er letterlijk een halve wereld tussen.

Dus vond ik het een goed idee om al die handige lijstjes van de site in te vullen, zodat essentiële informatie snel vindbaar zou zijn op het moment dat ik voorgoed mijn ogen zou sluiten. Ik regelde het nodige en bedacht er zelf nog allerlei handige dingen bij. Tenslotte werd het een heel persoonlijk dossier, inclusief allerlei bedenksels waar ik ze nog deelgenoot van wilde maken.

Toen ik tijdens onze recente persoonlijke ontmoeting vertelde over wat ik had gedaan en geregeld, schrokken ze. Vooral omdat ze wisten dat mijn gezondheid niet helemaal optimaal was. Ik kon ze geruststellen, ik voelde me best en er was helemaal geen acute dreiging. Dus wilden ze het ook liever niet over dat noodlottige dossier hebben. Ik drong er op aan, uit eigen ervaring wetend hoe troostend het kan zijn te weten dat je net overleden moeder vrede had met de eindigheid van haar leven. Ze luisterden beleefd, ik hield het zo kort en zakelijk mogelijk en eindigde: ‘Zo, dat was het dan. En voor alle duidelijkheid:  ik heb helemaal geen haast om dood te gaan.’